Upadły anioł?
Za <i>Parawanami</i> sztuki
Nasz patron, ur. 19 grudnia 1910 roku, nie był aniołem. Wręcz przeciwnie. Już w wieku 10 lat trafił do domu poprawczego za kradzież. Jean Genet (1910–1986) jako dwudziesto- i trzydziestolatek włóczył się po całej Europie, prowadząc życie wędrownego przestępcy. W Dzienniku złodzieja, opublikowanym w 1949 roku, napisał o sobie: byłem złodziejem, homoseksualistą i donosicielem.
Karierę pisarską rozpoczął w czasie odbywania kary w podparyskim więzieniu. Trafił tam na skutek oskarżeń o dezercję, posługiwanie się fałszywymi dokumentami i kradzieże. W 1942 i następnym roku wydał trzy poematy (Skazany na śmierć – własnym sumptem; oraz Matka Boska Kwietna i Cud róży). Groziła mu kara dożywocia. Wtedy interweniowali w jego sprawie: Jean Cocteau i Jean Paul Sartre. Geneta zwolniono z odbywania kary w 1944 roku, a ułaskawienie uzyskał w 1949 roku.
W tym czasie Genet napisał dwie sztuki: Ścisły nadzór oraz Pokojówki. Premiera Pokojówek odbyła się w teatrze Athénée. Wystawił ją Louis Jouvet. Sztukę wygwizdano i stała się ona skandalem obyczajowym, ponieważ Genet uwzględnił tam stosunki kazirodcze dwóch sióstr, w dodatku morderczyń (notabene było to zainspirowane autentycznym wydarzeniem). Pokojówki to klasyka teatru, sztuka wystawiana przez najlepsze teatry świata. Genet uważał jednak zawsze, że powinni grać w niej transwestyci. Jego wizję zrealizował w 1966 roku The Living Theatre.
Parawany to kolejna perełka w twórczości Geneta, i kolejna sztuka , która wywołała skandal. Symbolicznie przedstawione losy Algierii od 1830 r. do momentu uzyskania przez nią niepodległości, to złożony rytuał na scenie, którego przedmiotem jest stosunek skolonizowanych do kolonizatorów. Mamy tu grę pozorów na granicy iluzji i rzeczywistości; życia i śmierci. W dodatku Genet użył tu języka, w którym na przemian dominują: grubiaństwo i wytworność.
Prawie jak u nas w MATRIKSIE: iluzja i rzeczywistość, drobne złośliwości i kurtuazja, czarny humor i dobry dowcip – przenikają się co tydzień. Osobiste parawany dają nam ochronę, a teatr odbywa się w każdą środę. Sztuką jest podołać przeciwnikom.
Na ostatnie spotkanie w tym roku, 19 grudnia 2012, zapraszam wszystkich do milanowskich „Klimatów”.
Karierę pisarską rozpoczął w czasie odbywania kary w podparyskim więzieniu. Trafił tam na skutek oskarżeń o dezercję, posługiwanie się fałszywymi dokumentami i kradzieże. W 1942 i następnym roku wydał trzy poematy (Skazany na śmierć – własnym sumptem; oraz Matka Boska Kwietna i Cud róży). Groziła mu kara dożywocia. Wtedy interweniowali w jego sprawie: Jean Cocteau i Jean Paul Sartre. Geneta zwolniono z odbywania kary w 1944 roku, a ułaskawienie uzyskał w 1949 roku.
W tym czasie Genet napisał dwie sztuki: Ścisły nadzór oraz Pokojówki. Premiera Pokojówek odbyła się w teatrze Athénée. Wystawił ją Louis Jouvet. Sztukę wygwizdano i stała się ona skandalem obyczajowym, ponieważ Genet uwzględnił tam stosunki kazirodcze dwóch sióstr, w dodatku morderczyń (notabene było to zainspirowane autentycznym wydarzeniem). Pokojówki to klasyka teatru, sztuka wystawiana przez najlepsze teatry świata. Genet uważał jednak zawsze, że powinni grać w niej transwestyci. Jego wizję zrealizował w 1966 roku The Living Theatre.
Parawany to kolejna perełka w twórczości Geneta, i kolejna sztuka , która wywołała skandal. Symbolicznie przedstawione losy Algierii od 1830 r. do momentu uzyskania przez nią niepodległości, to złożony rytuał na scenie, którego przedmiotem jest stosunek skolonizowanych do kolonizatorów. Mamy tu grę pozorów na granicy iluzji i rzeczywistości; życia i śmierci. W dodatku Genet użył tu języka, w którym na przemian dominują: grubiaństwo i wytworność.
Prawie jak u nas w MATRIKSIE: iluzja i rzeczywistość, drobne złośliwości i kurtuazja, czarny humor i dobry dowcip – przenikają się co tydzień. Osobiste parawany dają nam ochronę, a teatr odbywa się w każdą środę. Sztuką jest podołać przeciwnikom.
Na ostatnie spotkanie w tym roku, 19 grudnia 2012, zapraszam wszystkich do milanowskich „Klimatów”.
Autor: Mariola
