LIX Turniej w MATRIKSIE im. Stanisława Barei
Łubu-dubu, łubu-dubu, wygrał prezes naszego klubu!
W atmosferze wolnej, o dziwo, od biurokratycznych i obyczajowych absurdów, przebiegło 59. już spotkanie skrablistów w MATRIKSIE. Choć w skromniejszej niż zwykle obsadzie (zabrakło, z różnych przyczyn, kilkoro stałych bywalców, a Agnieszka zagrała tylko jedną partię), to walka o zwycięstwo była emocjonująca.
Szkoda, że niezauważenie przemknęła 1000. partia rozegrana w klubie, bo zdarzenie to mogłoby być okazją do świętowania, dając początek jakiejś nowej, świeckiej tradycji.
A zaczęło się od Barejowskiego motywu: „poszukiwany, poszukiwana”... szósty do turnieju. Niestety, najmłodszy, choć sporadyczny, uczestnik naszych turniejów, Konrad, ku swemu rozżaleniu nie znalazł czasu na rozegranie nawet jednej partii, więc w pierwszej rundzie Halince przypadło spotkanie z bye'em.
Po dwóch partiach prowadził wprawdzie Maciek, jednak zwycięzcą turnieju został – a jakże by inaczej – „brunet wieczorową porą”, czyli Rafał. Od stolików, przy których grał, nie dobiegały tym razem zwyczajowe narzekania („nie ma już w worku żadnych samogłosek?”, „co da się ułożyć z BGHFRTŹ?”), więc i na efekty nie trzeba było długo czekać! Grał uważnie, z wyczuciem, gdy nie układał siódemek, to demolował przeciwników seriami 40-, 50-punktowych ruchów, ostatnią partię zakończył z hukiem dziewiątką OKAZANEj, a potknął się tylko raz, w czwartej rundzie przegrywając z Kasią, której pomogło zapewne ułożenie siódemki PATRONA.
Za to Maćkowi (2. miejsce) nie pomogło nawet wyjątkowe pojawienie się na turnieju „pod krawatem” (wszak wiadomo – „skrablista w krawacie jest mniej awanturujący się”). Rafał dwukrotnie, w trzeciej i piątej rundzie, zabawił z nim w grę pt. „co mi zrobisz, jak mnie złapiesz”. Całkiem udanie zresztą, bo mimo prób nawiązania walki Maciek obie partie sromotnie przegrał, grzebiąc swe szanse na triumf w turnieju. Szczęśliwie jednak obronił pierwszą pozycję w rankingu, choć wszelkie znaki na niebie i ziemi, a zwłaszcza w statystykach, wskazują, że jego panowanie nie potrwa już długo.
Kasia (3. miejsce) zaczęła turniej niespecjalnie, od trzech porażek, jednak pod koniec rozkręciła się, pokonując jako jedyna triumfatora i rewanżując się Hali za wcześniejszą porażkę. Warto też odnotować, że w tymże udanym rewanżu położyła dziewiątkę KWIlENIE.
Halinka (4. miejsce), wygrała jedną z partii z Kasią, a panowie, niestety, jak zwykle nie okazali się dżentelmenami.
Agnieszka zajęła tym razem ostatnią lokatę, ale trudno oczekiwać czegoś więcej, gdy zagląda się tylko na jedną partię. Zapraszamy na dłuższe odwiedziny, wszak wiadomo, że „nie ma róży bez ognia”.
Miejmy więc nadzieję, że na kolejnych turniejach, nie tylko na najbliższym, specjalnym, frekwencja będzie wyższa. I to by była dobra koncepcja... bardzo dobra... dostateczna. Tymczasem zerknijmy na:
wyniki turnieju
Szkoda, że niezauważenie przemknęła 1000. partia rozegrana w klubie, bo zdarzenie to mogłoby być okazją do świętowania, dając początek jakiejś nowej, świeckiej tradycji.
A zaczęło się od Barejowskiego motywu: „poszukiwany, poszukiwana”... szósty do turnieju. Niestety, najmłodszy, choć sporadyczny, uczestnik naszych turniejów, Konrad, ku swemu rozżaleniu nie znalazł czasu na rozegranie nawet jednej partii, więc w pierwszej rundzie Halince przypadło spotkanie z bye'em.
Po dwóch partiach prowadził wprawdzie Maciek, jednak zwycięzcą turnieju został – a jakże by inaczej – „brunet wieczorową porą”, czyli Rafał. Od stolików, przy których grał, nie dobiegały tym razem zwyczajowe narzekania („nie ma już w worku żadnych samogłosek?”, „co da się ułożyć z BGHFRTŹ?”), więc i na efekty nie trzeba było długo czekać! Grał uważnie, z wyczuciem, gdy nie układał siódemek, to demolował przeciwników seriami 40-, 50-punktowych ruchów, ostatnią partię zakończył z hukiem dziewiątką OKAZANEj, a potknął się tylko raz, w czwartej rundzie przegrywając z Kasią, której pomogło zapewne ułożenie siódemki PATRONA.
Za to Maćkowi (2. miejsce) nie pomogło nawet wyjątkowe pojawienie się na turnieju „pod krawatem” (wszak wiadomo – „skrablista w krawacie jest mniej awanturujący się”). Rafał dwukrotnie, w trzeciej i piątej rundzie, zabawił z nim w grę pt. „co mi zrobisz, jak mnie złapiesz”. Całkiem udanie zresztą, bo mimo prób nawiązania walki Maciek obie partie sromotnie przegrał, grzebiąc swe szanse na triumf w turnieju. Szczęśliwie jednak obronił pierwszą pozycję w rankingu, choć wszelkie znaki na niebie i ziemi, a zwłaszcza w statystykach, wskazują, że jego panowanie nie potrwa już długo.
Kasia (3. miejsce) zaczęła turniej niespecjalnie, od trzech porażek, jednak pod koniec rozkręciła się, pokonując jako jedyna triumfatora i rewanżując się Hali za wcześniejszą porażkę. Warto też odnotować, że w tymże udanym rewanżu położyła dziewiątkę KWIlENIE.
Halinka (4. miejsce), wygrała jedną z partii z Kasią, a panowie, niestety, jak zwykle nie okazali się dżentelmenami.
Agnieszka zajęła tym razem ostatnią lokatę, ale trudno oczekiwać czegoś więcej, gdy zagląda się tylko na jedną partię. Zapraszamy na dłuższe odwiedziny, wszak wiadomo, że „nie ma róży bez ognia”.
Miejmy więc nadzieję, że na kolejnych turniejach, nie tylko na najbliższym, specjalnym, frekwencja będzie wyższa. I to by była dobra koncepcja... bardzo dobra... dostateczna. Tymczasem zerknijmy na:
wyniki turnieju
Autor: MaCzu
