LVIII Turniej w MATRIKSIE im. Jonasza Kofty

Patron naszego ostatniego turnieju w MATRIKSIE wielkim artystą był. Na jego sukces złożyło się to, co zwykle do niego się przyczynia – talent, praca i trochę szczęścia. Jonasz Kofta łączył te wszystkie trzy składniki, nie wiemy, w jakich proporcjach, ale niezwykle skutecznie. Zapewne przyglądał się naszym środowym zmaganiom z pewnym rozbawieniem – On inaczej, na pewno ładniej, bawił się słowami.

A jak bawiliśmy się my? Cóż, zdecydowanie najbardziej w patrona zapatrzył się Maciek, który udanie połączył kunszt ze szczęściem. Nie dość, że składy same pchały mu się na stojak (nie liczyliśmy, ale fraza „szkoda, że tak w Wałczu nie chodziło” padała co najmniej równie często, jak słowo „paranoja”, które zwykle wypowiada dawno niewidziany w naszych progach Robkam), to jeszcze widział co powinien i grał z dużym wyczuciem. Co do pracy, to na pewno sporo jeszcze Maciek musi poćwiczyć, by nauczyć się wykreślania na bieżąco, bo w partii z Markiem długo na stojaku przeciwnika nie mógł znaleźć blanka, którego mu brakowało w wykreślance. Niewielkim usprawiedliwieniem był fakt, że Maciek nie mógł uwierzyć w to, że Marek ułożył siódemkę czystą ;-) Nie wiemy, ile Maciek wkłada obecnie pracy w scrabble, ale dawniej, przy OSPS-ie, włożył jej bardzo dużo. Taka mieszanka okazała się tym razem nie do zatrzymania – wszystkie partie wygrane, imponująca średnia małych punktów 482,2 (to osobisty klubowy rekord Maćka). W nagrodę za tak piękną grę Maciek został nowym liderem klubowego rankingu – wielkie gratulacje!

Drugie miejsce zajęła Mariola – można powiedzieć, że także podążała tropami patrona. Ładna, skuteczna gra, dużo małych punktów (osiągnięta średnia to także osobisty klubowy rekord), trzy wygrane gry i… tylko ten Maciek. Mariola przegrała z nim dwa razy, za każdym razem dzielnie walczyła, ale na pociechę pozostał jej tylko zaszczytny rekord klubowy w kategorii „najwięcej małych i przegrana” – ułożyć 474 i nie wygrać nie zdarza się często. Warto wspomnieć jeszcze o konsekwentnym umacnianiu się na pozycji Królowej Kiciarzy – tym razem skutecznie wcisnęła Maćkowi ZDROŻ oraz BAJC.

Na trzeciej pozycji zameldował się Rafał, który zwykle narzeka na nadmiar spółgłosek. Tym razem powinien bardziej uważać na straty – rozumiemy, że opisywany wyżej i w poprzedniej relacji sukces MOM motywuje go do zasłużenia na tytuł choćby Książątka Kiciarzy, ale musi bardziej się starać. Nieskuteczne kładzenie GITYN, NIEAROWA, wreszcie CIOSARKI – Rafale, kity muszą brzmieć prawdopodobnie!

Tuż za podium turniej zakończył nieoczekiwanie Marek. O tyle nieoczekiwanie, że po pierwsze grał źle, do tego bez szczęścia, a po drugie, gdyby nie uprzejmość Hali, która postanowiła pojechać późniejszym pociągiem, miałby w ostatniej rundzie spotkanie z bye’em. A tak, dwa razy wygrał z Bogu ducha winną Hali (kładąc jej za każdym razem 485 punktów), a pozostałe partie sromotnie przegrał. Kasia tym razem była piąta, wygrała z Markiem i Hali i była o krok od pokonania MOM. Rafał powinien pobierać korepetycje u Kasi w temacie „jak radzić sobie z nadmiarem spółgłosek” – otóż należy kłaść zMARSZCZ!

Hali najwyraźniej przeszkadzają blanki – gdy je dostaje zaczyna polować na siódemkę, co skutkuje albo tanimi ruchami, albo utratą czasu i potem zaczyna się nerwowa gra. Nie doradzamy wymieniania blanków, to byłaby zbyt duża uprzejmość wobec przeciwników, ale lepiej kłaść mocne ruchy i dobierać kolejne literki do blanka – siódemka się w końcu ułoży :-)

. A na koniec, jeśli ktoś z klubowiczów będzie narzekał na pecha, złe literki, które przeszkadzają pokazać cały kunszt itp., niech zważy na słowa Jonasza Kofty i zawsze pamięta, nie tylko o ogrodach, ale także o tym:

Wielkim artystą jest przypadek
Człowiek artystą jest malutkim

                                                                Przypadek

Wyniki turnieju