Laboritorium scrabble, czyli…
Obalamy naukową teorię
Gratuluję czujności (lub jej braku). Wróg każdego scrabblisty, czyli literówka, nie śpi. Jakie znowu „laboritorium”? Ano takie, że patronem najbliższego turnieju będzie niejaki Henri Laborit, któremu przyszło się na świat 21 listopada 1914 roku we francuskich Indochinach. Konkretnie w Hanoi, ale ten fakt akurat nie ma większego znaczenia.
Laborit rozpoczął swoją karierę jako chirurg, ale – jak przystało na jednostkę nieprzeciętnie inteligentną i utalentowaną – nie miał zamiaru ograniczać się tylko do krojenia ludzi. Zainteresowania miał rozległe – od fizjologii mózgu, przez etologię i cybernetykę, po urbanizm, psychologię, socjologię i filozofię. Wszystkie jednak ściśle łączyły się z biologią, gdyż Laborit wychodził z założenia, że nawet tak zacne dziedziny, jak matematyka i fizyka, to wytwory naszego mózgu, a więc konsekwencja ewolucji.
Szanowny nasz patron zajmował się m.in. fizjologią układu nerwowego i badał reakcje organizmu na agresję otoczenia. Zgarnął prestiżową Nagrodę Laskera za prace nad środkami uspokajającymi (psychotropami) stosowanymi w leczeniu niektórych schorzeń psychicznych. Poza tym napisał blisko dwadzieścia książek i wystąpił w filmie Alaina Resnaisa „Mój wujaszek z Ameryki”, w którym ukazywał podobieństwa między zachowaniami szczurów i ludzi. W efekcie swoich poczynań i naukowych kombinacji zapisał się w historii jako wybitny neurobiolog, a przy okazji też pisarz i filozof.
Gdyby Laborit żył i dowiedział się, że został patronem imprezy, w której chodzi o rywalizację, zapewne zapragnąłby umrzeć. Jedna z jego teorii zakładała, że współzawodnictwo jest potencjalnym źródłem nieszczęść: „Ci, którzy ludzkości coś dali – Van Gogh, Nietzsche, Beethoven – z nikim się nie ścigali. Byli po prostu szaleńcami”*. I dalej: „W pustej przestrzeni nie rywalizowalibyśmy z nikim, nie kryje się więc za tym żaden instynkt. Przyuczono nas do walki w celu osiągnięcia gratyfikacji. U zwierząt zwycięża na ogół najsilniejszy, u ludzi zazwyczaj najgłupszy (w sensie: największy prostak), kluczem do dominacji jest bowiem opanowanie paru abstrakcyjnych pojęć”*.
I cóż począć z takim wyznaniem patrona? Kto odważy się sięgnąć po zwycięstwo w turnieju po czymś takim? Laborit chyba nigdy nie grał w scrabble, więc niech patrzy i się uczy, jak matriksowe tuzy wykazują luki w jego teorii. Zapraszamy do „Klimatów”, jak zwykle w środę, o 18.30.
*Cytaty za: www.rfi.fr/actupl/articles/114/article_8003.asp
Laborit rozpoczął swoją karierę jako chirurg, ale – jak przystało na jednostkę nieprzeciętnie inteligentną i utalentowaną – nie miał zamiaru ograniczać się tylko do krojenia ludzi. Zainteresowania miał rozległe – od fizjologii mózgu, przez etologię i cybernetykę, po urbanizm, psychologię, socjologię i filozofię. Wszystkie jednak ściśle łączyły się z biologią, gdyż Laborit wychodził z założenia, że nawet tak zacne dziedziny, jak matematyka i fizyka, to wytwory naszego mózgu, a więc konsekwencja ewolucji.
Szanowny nasz patron zajmował się m.in. fizjologią układu nerwowego i badał reakcje organizmu na agresję otoczenia. Zgarnął prestiżową Nagrodę Laskera za prace nad środkami uspokajającymi (psychotropami) stosowanymi w leczeniu niektórych schorzeń psychicznych. Poza tym napisał blisko dwadzieścia książek i wystąpił w filmie Alaina Resnaisa „Mój wujaszek z Ameryki”, w którym ukazywał podobieństwa między zachowaniami szczurów i ludzi. W efekcie swoich poczynań i naukowych kombinacji zapisał się w historii jako wybitny neurobiolog, a przy okazji też pisarz i filozof.
Gdyby Laborit żył i dowiedział się, że został patronem imprezy, w której chodzi o rywalizację, zapewne zapragnąłby umrzeć. Jedna z jego teorii zakładała, że współzawodnictwo jest potencjalnym źródłem nieszczęść: „Ci, którzy ludzkości coś dali – Van Gogh, Nietzsche, Beethoven – z nikim się nie ścigali. Byli po prostu szaleńcami”*. I dalej: „W pustej przestrzeni nie rywalizowalibyśmy z nikim, nie kryje się więc za tym żaden instynkt. Przyuczono nas do walki w celu osiągnięcia gratyfikacji. U zwierząt zwycięża na ogół najsilniejszy, u ludzi zazwyczaj najgłupszy (w sensie: największy prostak), kluczem do dominacji jest bowiem opanowanie paru abstrakcyjnych pojęć”*.
I cóż począć z takim wyznaniem patrona? Kto odważy się sięgnąć po zwycięstwo w turnieju po czymś takim? Laborit chyba nigdy nie grał w scrabble, więc niech patrzy i się uczy, jak matriksowe tuzy wykazują luki w jego teorii. Zapraszamy do „Klimatów”, jak zwykle w środę, o 18.30.
*Cytaty za: www.rfi.fr/actupl/articles/114/article_8003.asp
Autor: Rafał
