W pogoni za nieznanym
Człowiek jest wspaniały, mimo tragizmu swego rozdarcia na rzekomym pograniczu dwu natur i wyobcowania ze zmienianego niekorzystnie środowiska. Jest panem otaczającej go przyrody, natomiast niezawinionym utracjuszem własnej natury biologicznej. Pasja poznawania i przeżywania poznanej treści jest znacznie większa jednak niż własne życie. Za hominizację trzeba płacić. To prawo ewolucji.
Tak napisał skromny, mało znany, acz WIELKI – ksiądz Włodzimierz Sedlak, człowiek renesansu XX wieku. Interesował się m.in. archeologią, geologią, paleontologią, paleobiochemią i paleobiofizyką. Urodził się 31.10.1911 r. w Sosnowcu, w biednej, wielodzietnej rodzinie górniczej. W 1919 r. jego rodzice przenieśli się „za chlebem” na Ziemię Świętokrzyską i temu regionowi Sedlak pozostał wierny do końca życia. Święcenia kapłańskie przyjął w 1935 r. w Sandomierzu, gdzie ukończył też seminarium duchowne. Był nauczycielem w Ćmielowie i w Siennie. Zmarł w Radomiu w 1993 roku.
Z wykształcenia Sedlak był: magistrem antropologii (dyplom 1949), magistrem pedagogiki (dyplom 1950), doktorem na UMCS w Lublinie (1951), doktorem habilitowanym z biologii teoretycznej (KUL 1966), profesorem nadzwyczajnym (1974 KUL) i zwyczajnym (1980 KUL). Sformułował kilka teorii naukowych, m.in. o:
1. krzemowych początkach życia (obok węglowych)
2. elektromagnetycznej naturze życia (do tego jestem całkowicie przekonana, biorąc pod uwagę moje doświadczenia z urządzeniami elektromagnetycznymi :))
3. istnieniu bioplazmy, czyli piątego stanu materii obecnego wyłącznie w organizmach żywych.
Był twórcą polskiej szkoły bioelektroniki. Dostrzegł nowy model życia – bioelektroniczny obok biochemicznego. Miał odwagę widzenia rzeczy niedostrzeganych wcześniej przez nikogo i tak kontrowersyjnych, że do tej pory ani oficjalna nauka, ani tym bardziej Kościół nie potrafią uhonorować jego odkryć i zasług.
Jednocześnie był też praktykiem. W latach 50. ubiegłego wieku zajął się badaniami starożytnego hutnictwa w Górach Świętokrzyskich. Na Łysej Górze (czyli: Świętym Krzyżu lub Łyścu) znalazł piryt, a następnie łupki żelazowe ze starożytnych wytopów. Co z tym zrobił? Zrekonstruował technologię wytopu żelaza w dymarkach. Przy okazji trafił też na skamieliny z kambru w warstwach kwarcytowych (m.in. krążkopławów i ślimaków). Co mógł, sklasyfikował według ówczesnej wiedzy, resztę dziwnych znalezisk nazwał po swojemu. Przy okazji doszedł do wniosku:
Głupia pomyłka w genetycznym kodzie, zwana mutacją, zrodziła geniusza biosfery – człowieka. Życie jest zaiste dziwne.
Ksiądz?
Wracając do homo electronicusa, który łączy w sobie wszystkie elementy dane mu przez naturę:
Electronicus poszukuje nowych dróg, a więc nie wystarcza mu inteligencja wyrażana wzorami chemicznymi.
Dlaczego? Ponieważ:
Świadomość kwantowa jest zdolnością reagowania na wszelką zmianę parametrów energetycznych w otoczeniu. Taka świadomość jest w ogóle cechą życia, a nie nabytkiem ewolucyjnym po kilku miliardach lat praktyki życia. Zarówno świadomość receptorów zmysłowych, jak i świadomość refleksyjna zjawiły się w czasie jako wynik ewolucji, są jednak wyrazem daleko posuniętego zróżnicowania układu, natomiast świadomość kwantowa była zawsze ta sama, stanowi bowiem wespół z innymi kwantowymi własnościami klasę niezmienników, czyli życiowe constans. Kwantowe bowiem podstawy są zawsze te same, mogą się tylko ich relacje rozmaicie układać.
Świadomość dla Homo electronicus jest więc podstawową cechą i czynnikiem konstruktywnym w samej funkcjonalności życia. Nie zjawiła się ona w następstwie ewolucji, lecz razem z powstaniem życia. Na poziomie kwantowym nie ma ona nic z rozpoznania, jest wyłącznie natury energetycznej, prawdopodobnie – elektromagnetycznej. Życie w kwantowym rozmiarze nie ma cech przypisywanych mu przez biologię, a więc nie zostawia duplikatu, nie ma poziomów organizacji, brak mu celowości, nie wykazuje przemiany materii, rozwoju itp. To świadomość pojęć makroskopowych, prawdziwych, kiedy rozpatrujemy ją na bardzo wysokich szczeblach ewolucji. W mikrowymiarze istnieją tylko elektrony, fotony i fonony przy wzajemnym oddziaływaniu sprzężeń w białkowym ośrodku półprzewodnika. Również śmierć w tym wymiarze nie nosi cech ustania fizjologicznych zjawisk. Śmierć kwantowa jest zerwaniem sprzężeń między chemicznym i elektronicznym pograniczem. Życie ponadto nie musi być masą biologiczną, może być wyemitowaną falą, a tym samym trwać po destrukcji oscylatora, czyli organizmu rozumianego jako funkcjonująca masa związków organicznych. Strukturalna, a więc uporządkowana masa biologiczna powraca w chemiczny obieg pierwiastków, natomiast wyemitowana fala elektromagnetyczna, podlegająca prawu zachowania energii, jest w rzeczywistości nieśmiertelna, gdyż kontynuuje swój bieg w przestrzeni do chwili pochłonięcia jej przez jakiś układ materii. Przy zachowaniu klasycznych, czyli makroskopowych, kryteriów nie do pomyślenia byłoby twierdzenie o istnieniu życia poza konstruktywną całością masy biologicznej, twierdzenie takie wprowadzałoby irracjonalne przesłanki do nauki o życiu.
Życie po życiu, niezależna świadomość? To nie musi być science fiction. Profesor Sedlak na pewno nie był szalonym naukowcem, raczej niewygodnym naukowcem. Nie mieścił się ani w kanonach katolicyzmu, ani tym bardziej ateizmu. Pewnie dlatego tak mało o nim w mediach.
Polecam jego książki, bo prawie każde zapisane przez niego zdanie zawiera głęboką myśl. Dlatego w tej zapowiedzi nie będzie naginania myśli patrona do turnieju scrabble.
Niemniej jednak zapraszamy wszystkich 31
