XLII Turniej w MATRIKSIE im. Roberta Holbrooka Smitha

Ostatnio w MATRIKSIE pojawiła się tendencja do wybierania wysoce podejrzanych patronów. Po poczciwym skoczku nastąpił terrorysta, później szemrany Austriak, a teraz – nieźle się z tym światem porobiło – przyszła kolej na rozpitego Amerykanina. Pięknie. Ktoś, komu zależy na opinii porządnego i godnie prezentującego się obywatela, mógłby się zastanowić nad „podłożeniem się”, żeby uniknąć skojarzeń z naszym ostatnim patronem. No cóż, nie z nami takie numery. My wszyscy chcemy wygrać, dokładnie tak samo, jak Robert Holbrook Smith pragnął zwyciężyć z nałogiem. Chwała mu za to, chociaż szczerze wierzę, że to, co zrodziło się z jego determinacji, nikomu z naszych zawodników potrzebne nie będzie.

Z chwałą to może przesada, za to determinacją wykazał się Rafał, który wygrał pięć z sześciu partii. Nikt nie wie, co tam nawyprawiał. Machnął kilka siódemek – to akurat pewne, kunsztu też mu nie brakuje, ale dlaczego patron sprzyjał akurat jemu? Najwyraźniej lepiej w to nie wnikać. Grunt to rezultaty, a te są niczego sobie – prezesowi tylko dwa razy nie udało się przekroczyć czterystu punktów, a raz zgarnął ponad pięćset. Poszło gładko, zupełnie tak gładko, jak naszemu patronowi wchodził… a zresztą – co ja mogę, nie będę przecież mąciła w czymś tak czystym i niewinnym jak scrabble!

Drugie miejsce zajął jedyny pogromca zwycięzcy – Maciek. Nazgarniał blanków, a do tego umiejętnie je wykorzystał (MEDyCYN, POCZYTaJ, BRZMiĄCY). Raz – już tradycyjnie – spróbował zakitować (ABADyTOM), ale przeciwnik był czujny. Spadło. Nie przeszkodziło mu to jednak w wygraniu rewanżowej partii z goszczącym u nas po raz pierwszy Mariuszem (zapraszamy częściej!). Wiadomo – rewanż. Sprawa honoru, ambicji i całej tej reszty. Po prostu trzeba.

Marioli, pomimo żarliwego dopingu, nie udało się wygrać z Rafałem partii „o zwycięstwo”. Zanim zasiadła do stolika, stwierdziła, że w razie przegranej zwali wszystko na rozochoconych kibiców. W duchu igrzysk, bo na ekranie stojącego nieopodal laptopa polscy siatkarze dostawali właśnie srogi łomot od rosyjskiej reprezentacji. Poszło jej lepiej niż chłopakom na boisku, ale nadal nie dość dobrze. Za to honorowo zostawiła w spokoju dopingujących ją scrabblistów i zadowoliła się najniższym stopniem podium. A jest czym, wszak ograła świeżo upieczonego Mistrza Słupska!

Ja, niżej podpisana, znalazłam się tuż za podium. Po raz trzeci dopadłam Marka, a Mariusz jakoś nie ma do mnie szczęścia. Najmilej jednak wspominam partię z Agnieszką: nieprzyzwoite żarcie poskutkowało czterema siódemkami. Przeciwniczka goniła dzielnie, ale nie dało się z tym zbyt wiele zrobić. Ja w końcu też mam jakieś względy u patrona. Kolejne miejsce przypadło Mariuszowi, który ograł Agnieszkę, Marka i Maćka. Skupiony gracz, miłośnik Wagnera; podobno spodobała mu się muzyka w „Małej Kawce”, więc mam nadzieję, że potwierdzi te pogłoski, przybywając na kolejne matriksowe spędy. Za nim uplasowali się Dominik i Marek, którzy wygrali po dwie partie, a także zdobyli po pół punktu (Dominik sprytnie uciekł na pociąg, ale Marek regenerował siły, co odbiło się na Halince). Listę graczy zamykają Agnieszka i Halina, którym tym razem patron nie dopisał, co zresztą mogą w jakiś pokrętny (bo to jednak zacny gość był) sposób przekuć na swoją korzyść. W końcu w MATRIKSIE wszystko się da.

Ponoć świat na trzeźwo jest nie do przyjęcia, za to gra w scrabble bywa. Oczywiście – rozmaite trunki często dodają polotu, a więc służą niektórym graczom, o czym i tym razem można było się przekonać. Komu sprzyjają? Można spróbować wywnioskować to z przedstawionych poniżej wyników. Nie jest to jednak – a jakże! – nic oczywistego. Życzę szczęścia!

Wyniki turnieju