Lepiej późno niż wcale

Na patrona najbliższego spotkania w MATRIKSIE postanowiliśmy przewrotnie obrać urodzonego 8 sierpnia 1879 r. Roberta Holbrooka Smitha (och, przepraszam, respektując zasadę anonimowości, powinienem napisać: Dra Boba) – współzałożyciela ruchu Anonimowych Alkoholików i autora tzw. „Programu 12 kroków”. Człowieka, którego działalność pomogła wielu uzależnionym przezwyciężyć swoje słabości, powrócić do społeczeństwa, a niejednemu najzwyczajniej w świecie uratowała życie.

A dlaczego przewrotnie? No cóż, nie oszukujmy się, jesteśmy skrabloholikami (mniej lub bardziej uzależnionymi), a co więcej – wcale nie zamierzamy się leczyć! Świadczy o tym nie tylko wyczekiwanie na cotygodniowe spotkania klubowe, kosztowne wyjazdy na turnieje na drugi koniec Polski, godziny spędzane wirtualnie na Zagraju czy Kurniku, ale i specyficzne podejście do słów. Ostatnio, wracając z Klubowych Mistrzostw Mazowsza (w których drużyna MATRIKSA zajęła drugie miejsce, minimalne przegrywając „złoto” w bezpośrednim pojedynku z pierwszą drużyną Macaków), wspomniałem młodszym skrablistom o starej zabawie praktykowanej przez weteranów w początkach ruchu turniejowego. Chcąc urozmaicić sobie nudną, nierzadko kilkusetkilometrową jazdę na turniej, anagramowaliśmy wszystkie okołosiedmioliterowe nazwy mijanych po drodze firm, miejscowości i innych obiektów. Pomysł znów chwycił i wszystkie firmy z Rzymowskiego i Marynarskiej zostały przeanagramowane :)

Wracając do Dra Boba – zaczął pić już w college'u, co nie przeszkodziło mu bezproblemowo ukończyć nauki – szybko trzeźwiał, nie miewał kaca i dobrze się uczył. Kolejne trzy lata spędził jako sprzedawca m.in. silników spalinowych, nieźle przy tym dając w gaz, po czym postanowił pójść na studia medyczne. I tu zaczęły się problemy – musiał przerwać naukę na drugim roku, jednak po pewnym czasie, zdawszy zaległe egzaminy, wrócił. Niemniej po egzaminach końcowych, kiedy to nie mógł utrzymać ołówka w dłoni, uczelnia zażądała, pod groźbą nieprzyznania dyplomu, by Bob postudiował jeszcze pół roku, a „co gorsza” – bez zaglądania do kieliszka. Jak mu się to udało, pozostanie tajemnicą, bo kolejne ćwierćwiecze upłynęło pod hasłem „człowiek nie wielbłąd, pić musi”. Co ciekawe, okres największego pijaństwa w życiu Dra Boba przypadł na czas obowiązywania w USA prohibicji. Jak widać – dla chcącego nic trudnego. W chwilach trzeźwości zdołał założyć rodzinę, odbyć staż zawodowy i, już jako kwalifikowany chirurg, dokonać niejednej udanej operacji. Jednak profesja Dra Boba sprzyjała „postępom” w spożyciu, no bo wiadomo: wczoraj się wypiło, rączki się trzęsą, wzrok rozbiegany, a tu pacjent na stole... żeby wyciąć to, co należy, trzeba strzelić klina. I tak w kółeczko.

Po kilku bezowocnych pobytach na oddziałach odwykowych Dr Bob postanowił wziąć sprawy we własne ręce, w czym pomogło mu spotkanie z innym uzależnionym – Williamem Griffithem Wilsonem (Billem W.). Powoli wypracowywali metody motywowania prowadzące do przezwyciężenia nałogu, co udało się nieco wcześniej Billowi. Dr Bob ostatniego klina w życiu strzelił w wieku niemal 56 lat, rankiem 10 czerwca 1935 r. (dwa lata po zniesieniu prohibicji!), co uznaje się dziś symbolicznie za datę narodzin ruchu AA.

A 12 kroków ma jeszcze jedno odniesienie do scrabbli – przeważająca większość turniejów ma przecież formułę 12-rundową. I choć trudno mówić o jakiejś strategii w przypadku takich rozgrywek („pójście dołem” sprawdza się czasem w przypadku turniejów kilkurundowych), to 12 rund zakończonych sukcesem jest marzeniem każdego skrablisty. W każdym razie my w środę poprzestaniemy na pięciu, góra sześciu krokach, zobaczymy z jakim skutkiem.