XXXII Turniej w MATRIKSIE im. Mieczysława Fogga

Ten dzień to środa, gdy po godzinie 18 w cichym zakątku, w kawiarni „Mała Kawka” zbierają się maniacy układania słówek na planszy, by oddać się swojej fascination. I zapewne każdy z nich przed turniejem myśli: może dziś to ja wygram?
Ostatniej środy przybyło na spotkanie pięciu chłopców z Albatrosa... przepraszam, z MATRIKSA, i pięć dziewcząt, w tym niespodziewany gość z Krakowa, debiutująca w ogóle w skrablowych bojach na żywo Milena. Oczywiście nikt nie przywitał jej impertynenckim: czemuś przyszła nieproszona, wręcz przeciwnie – zarówno Milenę, jak i wszystkich, którzy jeszcze u nas nie gościli, serdecznie zapraszamy!

Gdy zamknęły się drzwi klubu, a sędzia dokonał rozstawienia, nastała cisza, przyrywana jedyne grzechotem płytek i ściszonymi rozmowami. Bo to się zwykle tak zaczyna.
W pierwszej rundzie obyło się bez niespodzianek, w drugiej Rafał ograł Piotrka, a Marek rozpoczął swój marsz w dół, notując pierwszą z serii czterech porażek. Ja przegrałem z Dominikiem – rywal pokazał, że lepiej młodym być, od razu zyskał kilkudziesięciopunktową przewagę, którą jeszcze systematycznie powiększał, a że blank z dobrymi literami przyszedł za późno, to moja kończąca partię siódemka wystarczyła jedynie do honorowej, niewysokiej porażki.
W trzeciej rundzie Rafał wygrał z Dominikiem, natomiast ja pokazałem Markowi, że już taki jestem zimny drań, rozpoczynając partię trzema siódemkami i poprawiając ruchem za 51 pkt. Markowi chyba zrobiło się smutno, ale pokazał, że nie będzie płakał, powoli odrabiał stratę, jak gdyby nigdy nic, i tylko „hedszotowej” siódemki zabrakło mu do zwycięstwa. Tym razem się nie udało, może kiedyś, innym razem.

Ponieważ po czwartej rundzie czterech zawodników z bilansem 3:1 miało realne szanse na zwycięstwo w turnieju (pierwszego od czwartego dzieliły 162 małe punkty), to ostatnia niedz... partia decydowała o końcowym triumfie. Dominik przy drugim stole szybko wypracował przeciwko mnie sporą przewagę, którą utrzymał do końca (dzięki temu zwyciętwu Dominik został jedyną osobą w klubie mającą nieujemny bilans z każdym z pozostałych graczy).
Podobnie Rafał dość zdecydowanie rozprawił się z Piotrkiem, który jednak partii nie dokończył, bo po sprawdzeniu rozkładu jazdy PKP wraz z Haliną stwierdził, że szkoda każdej chwili. I choć miejscowi prosili: zostań!, to doszło do kuriozalnej sytuacji, że milanowianie kończyli partie rozpoczęte przez dwójkę przyjezdnych. Niżej podpisany walczył dzielnie przeciwko Rafałowi z ostatnim stojakiem pozostawionym przez Piotrka, dzięki czemu udała mi się rzadka sztuka wyprzedzenia samego siebie w końcowej klasyfikacji o cztery oczka, a Marek dograł partię za Halinę i też można powiedzieć, że wygrał sam ze sobą.

Zatem ostatecznie zwyciężył Rafał przed Dominikiem, Piotrkiem i Maćkiem (pozostała mi satysfakcja, że jedna, jedyna partia, którą przegrał triumfator, to ze mną). Czwarte miejsce przypadło najlepszej z niewiast – Marioli, dzięki Czemu Rafał mógł powiedzieć: uśmiechnij sie, mamo. Mało zaszczytne, przedostatnie miejsce zajął Marek, tylko dzięki temu, że łaskawa pani Milena pozwoliła mu się ograć w debiucie.

Wyniki turnieju
PS Patron turnieju, Mieczysław Fogg, nagrał w swej długiej karierze ponad dwa tysiące piosenek. Wytłuszczone powyżej słowa to tylko niektóre z ich tytułów.