XXVII Turniej w MATRIKSIE im. Wolfganga Pauliego
Dowodów nie znaleziono?
Carl Gustav Jung jako przykład na istnienie synchroniczności (przypomnijmy: wspólnej, metafizycznej teorii Pauliego i Junga zakładającej istnienie zjawisk niepowiązanych przyczynowo, ale współistniejących) przytaczał historię, jak to jedna z pacjentek opowiadała mu sen o złotym skarabeuszu i w tym samym momencie psycholog usłyszał dobiegający zza okna charakterystyczny dźwięk. Po otwarciu okna do pokoju wleciał... skarabeusz. (Sceptyk: ciekawe, ile razy podczas kariery naukowej Junga zmaterializował się jakikolwiek inny z zapewne tysięcy relacjonowanych snów, a poza tym: skarabeusz? W Szwajcarii?)
Podczas środowego spotkania w MATRIKSIE na istnienie zjawiska synchroniczności wskazywały nieliczne przesłanki. Pierwsze słowo ułożone przez niżej podpisanego w turnieju to JUNG (Sceptyk: to prawda, JUNG położone przez U przeciwniczki nieźle oczyszczało stojak z nadmiaru spółgłosek, znalazłoby się jednak kilka innych, porównywalnych punktowo i taktycznie ruchów, które nie wystawiały tak linii czterokrotności)
Najmocniejszą jednak przesłanką było chyba dwukrotne poprawienie klubowego rekordu w kategorii „Najwięcej małych i przegrana”. Dwukrotnie o jeden punkt i dwukrotnie za sprawą tego samego zawodnika – najpierw, w drugiej rundzie, niżej podpisany uległ RobKamowi 444:469, a w ostatniej rundzie Rafał przegrał z Robertem 445:454. (Sceptyk: ciekawe, ale to zwykły przypadek – czemu nie poprawiono w ten sam sposób innych rekordów?)
Znacznie lepiej sprawdziła się ściśle naukowa teoria – zakaz Pauliego. Istotnie, w żadnej partii obaj zawodnicy nie znaleźli się w tym samym stanie kwantowym (czytaj: nie padł remis), nie dotyczyło to też klasyfikacji końcowej (czytaj: nie było graczy sklasyfikowanych ex aequo). (Sceptyk: ha, ha, też mi dowód! Bo niby remisy i miejsca dzielone zdarzają się tak często...)
Tak czy inaczej dowodzi to, że skrabliści należą do klasy fermionów, co też można niekiedy stwierdzić po zauważalnym spinie.
Turniej wygrał Piotrek, który jako jedyny zanotował cztery zwycięstwa w pięciu partiach. Za nim uplasowała się grupka czterech graczy z trzema zwycięstwami w kolejności: Dominik, Maciek, Kasia i Marek. Kolejne cztery miejsca obstawiły osoby z dwoma zwycięstwami (Rafał, Mariola, Robert i Halina). Ostatnie miejsce zajęła, wybita chyba z turniejowego rytmu, Kamila, która jednak w tym tygodniu brylowała w kitowaniu, niestety, nieskutecznym.
Z innych wydarzeń warto odnotować:
– po raz pierwszy dwucyfrową liczbę uczestników środowego spotkania – m.in. dzięki wizycie Haliny Mrozek (zapraszamy ponownie!);
– pierwsze zwycięstwo Kasi nad Rafałem, niestety złośliwy program nie rozstawił Kasi z Mariolą, przez co „stuknięcie matki i syna za jednym zamachem” nadal pozostaje w sferze marzeń;
– problemy tożsamościowe RobKama, który – będąc reprezentantem „Macaków” – podczas kilku partii wciąż powtarzał jak mantrę słówko „paranoja”.
Wyniki turnieju
Podczas środowego spotkania w MATRIKSIE na istnienie zjawiska synchroniczności wskazywały nieliczne przesłanki. Pierwsze słowo ułożone przez niżej podpisanego w turnieju to JUNG (Sceptyk: to prawda, JUNG położone przez U przeciwniczki nieźle oczyszczało stojak z nadmiaru spółgłosek, znalazłoby się jednak kilka innych, porównywalnych punktowo i taktycznie ruchów, które nie wystawiały tak linii czterokrotności)
Najmocniejszą jednak przesłanką było chyba dwukrotne poprawienie klubowego rekordu w kategorii „Najwięcej małych i przegrana”. Dwukrotnie o jeden punkt i dwukrotnie za sprawą tego samego zawodnika – najpierw, w drugiej rundzie, niżej podpisany uległ RobKamowi 444:469, a w ostatniej rundzie Rafał przegrał z Robertem 445:454. (Sceptyk: ciekawe, ale to zwykły przypadek – czemu nie poprawiono w ten sam sposób innych rekordów?)
Znacznie lepiej sprawdziła się ściśle naukowa teoria – zakaz Pauliego. Istotnie, w żadnej partii obaj zawodnicy nie znaleźli się w tym samym stanie kwantowym (czytaj: nie padł remis), nie dotyczyło to też klasyfikacji końcowej (czytaj: nie było graczy sklasyfikowanych ex aequo). (Sceptyk: ha, ha, też mi dowód! Bo niby remisy i miejsca dzielone zdarzają się tak często...)
Tak czy inaczej dowodzi to, że skrabliści należą do klasy fermionów, co też można niekiedy stwierdzić po zauważalnym spinie.
Turniej wygrał Piotrek, który jako jedyny zanotował cztery zwycięstwa w pięciu partiach. Za nim uplasowała się grupka czterech graczy z trzema zwycięstwami w kolejności: Dominik, Maciek, Kasia i Marek. Kolejne cztery miejsca obstawiły osoby z dwoma zwycięstwami (Rafał, Mariola, Robert i Halina). Ostatnie miejsce zajęła, wybita chyba z turniejowego rytmu, Kamila, która jednak w tym tygodniu brylowała w kitowaniu, niestety, nieskutecznym.
Z innych wydarzeń warto odnotować:
– po raz pierwszy dwucyfrową liczbę uczestników środowego spotkania – m.in. dzięki wizycie Haliny Mrozek (zapraszamy ponownie!);
– pierwsze zwycięstwo Kasi nad Rafałem, niestety złośliwy program nie rozstawił Kasi z Mariolą, przez co „stuknięcie matki i syna za jednym zamachem” nadal pozostaje w sferze marzeń;
– problemy tożsamościowe RobKama, który – będąc reprezentantem „Macaków” – podczas kilku partii wciąż powtarzał jak mantrę słówko „paranoja”.
Wyniki turnieju
Autor: MaCzu
