Lukrecja podnosi ciśnienie!
Po raz pierwszy matriksowemu turniejowi patronuje kobieta – Lukrecja Borgia (1480–1519)
Urodziła się ze związku kardynała Rodriga Borgii (późniejszego papieża Aleksandra VI) i jego kochanki Vannozzy Cattanei. Zła reputacja męskich członków rodziny Borgiów towarzyszyła jej od poczęcia, więc przez kilka wieków i ona była napiętnowana.
Jednak nie taka Lukrecja straszna, jak ją malują. Przez historiografów zaczęła być rehabilitowana w 2. połowie XIX wieku, a mimo to w świadomości społecznej ciągle postrzegana jest jako ladacznica, trucicielka i ogólnie wyuzdana kobieta.
Przyczyniły się do tego m.in. znane utwory literackie i muzyczne, oparte w dużej mierze na plotkach i pomówieniach, zarówno z jej epoki, jak i późniejszych (np. sztuka teatralna Wiktora Hugo – 1833, czy opera Dionizettiego z tego samego roku).
Lukrecja była nie tylko piękna, ale również inteligentna i bardzo dobrze wykształcona. Walorami umysłu przewyższała wielu współczesnych sobie mężczyzn. Mało tego, potrafiła swoją wiedzę wykorzystać z pożytkiem. Znała się na prawie sądowym i gospodarczym. Właściwie można uznać, że była pierwszą w historii świata biznesmenką na wielką skalę. Jej ojciec, już jako papież, powierzał jej zarządzanie Watykanem podczas objazdów swoich włości. Synów wysyłał w tym czasie na różne wojenki, żeby chłopcy dobrze się bawili.
Wartość majątku ziemskiego ostatniego męża – Alfonso Ercole d’Este – Lukrecja powiększyła wielokrotnie, dzięki zleceniu prac irygacyjnych na bagnistych terenach. Przekształciła te obszary w żyzne ziemie. Uprawiano tam pszenicę, jęczmień, warzywa strączkowe, len oraz drzewa oliwne. Pozostałe nieużytki zagospodarowała wypasem bydła.
Myślę, że była też prekursorką CSR (społecznej odpowiedzialności biznesu). Znaczną część zysków ze swojego interesu przeznaczała bowiem na działalność charytatywną. Niestety, wychowanie nie pozwoliło jej na obiektywną ocenę sytuacji. Niemałe pieniądze, w dobrej wierze, przekazywała swoim spowiednikom i innym znajomym księżom, licząc na to, że dostarczą je biednym i potrzebującym.
Jednak nie taka Lukrecja straszna, jak ją malują. Przez historiografów zaczęła być rehabilitowana w 2. połowie XIX wieku, a mimo to w świadomości społecznej ciągle postrzegana jest jako ladacznica, trucicielka i ogólnie wyuzdana kobieta.
Przyczyniły się do tego m.in. znane utwory literackie i muzyczne, oparte w dużej mierze na plotkach i pomówieniach, zarówno z jej epoki, jak i późniejszych (np. sztuka teatralna Wiktora Hugo – 1833, czy opera Dionizettiego z tego samego roku).
Lukrecja była nie tylko piękna, ale również inteligentna i bardzo dobrze wykształcona. Walorami umysłu przewyższała wielu współczesnych sobie mężczyzn. Mało tego, potrafiła swoją wiedzę wykorzystać z pożytkiem. Znała się na prawie sądowym i gospodarczym. Właściwie można uznać, że była pierwszą w historii świata biznesmenką na wielką skalę. Jej ojciec, już jako papież, powierzał jej zarządzanie Watykanem podczas objazdów swoich włości. Synów wysyłał w tym czasie na różne wojenki, żeby chłopcy dobrze się bawili.
Wartość majątku ziemskiego ostatniego męża – Alfonso Ercole d’Este – Lukrecja powiększyła wielokrotnie, dzięki zleceniu prac irygacyjnych na bagnistych terenach. Przekształciła te obszary w żyzne ziemie. Uprawiano tam pszenicę, jęczmień, warzywa strączkowe, len oraz drzewa oliwne. Pozostałe nieużytki zagospodarowała wypasem bydła.
Myślę, że była też prekursorką CSR (społecznej odpowiedzialności biznesu). Znaczną część zysków ze swojego interesu przeznaczała bowiem na działalność charytatywną. Niestety, wychowanie nie pozwoliło jej na obiektywną ocenę sytuacji. Niemałe pieniądze, w dobrej wierze, przekazywała swoim spowiednikom i innym znajomym księżom, licząc na to, że dostarczą je biednym i potrzebującym.
Prywatne życie Lukrecji nie było usłane różami. To ojciec decydował, kto ma zostać jej mężem, biorąc pod uwagę względy polityczne (a bracia podstępnie usuwali niewygodnych i niemiłych im „kolesiów”). Po raz pierwszy wydano ją za mąż, gdy miała 13 lat. Jej mąż był od niej starszy o lat piętnaście. Małżeństwo nie trwało długo, bo nagle zmieniły się plany polityczne. Ojciec (wtedy już papież) doprowadził do unieważnienia małżeństwa, rzekomo z powodu impotencji męża.
Kolejny mąż był nie tylko dobrą partią polityczną dla Borgiów, ale i atrakcyjnym mężczyzną, zbliżonym wiekiem do Lukrecji. Dlatego pokochała go z całego serca. Jednak brat Lukrecji (Cezar) zlecił jego zamordowanie (bo podobno miał inne cele polityczne).
Z ostatnim mężem Lukrecja spędziła ok.18 lat. Zmarła w 39. roku życia przy porodzie swojego ostatniego (prawdopodobnie ósmego) dziecka. (Kilkoro z jej wcześniejszych dzieci umarło niedługo po narodzinach).
Kiedy ta kobieta zła miałaby czas i chęć na urodzenie tylu dzieci, otrząśnięcie się ze śmierci niemal połowy z nich, siły na prowadzenie biznesu i jednocześnie rzekome łajdaczenie się? Nie wiem.
Kolejny mąż był nie tylko dobrą partią polityczną dla Borgiów, ale i atrakcyjnym mężczyzną, zbliżonym wiekiem do Lukrecji. Dlatego pokochała go z całego serca. Jednak brat Lukrecji (Cezar) zlecił jego zamordowanie (bo podobno miał inne cele polityczne).
Z ostatnim mężem Lukrecja spędziła ok.18 lat. Zmarła w 39. roku życia przy porodzie swojego ostatniego (prawdopodobnie ósmego) dziecka. (Kilkoro z jej wcześniejszych dzieci umarło niedługo po narodzinach).
Kiedy ta kobieta zła miałaby czas i chęć na urodzenie tylu dzieci, otrząśnięcie się ze śmierci niemal połowy z nich, siły na prowadzenie biznesu i jednocześnie rzekome łajdaczenie się? Nie wiem.
