XVII Turniej w MATRIKSIE im. Charlesa Lewisa Tiffany’ego

Szlifowanie diamentu, w wyniku którego powstaje brylant, jest zajęciem długotrwałym, wymagającym talentu, cierpliwości, wiedzy i ambicji. Traf chciał, że akurat na turnieju pod patronatem jubilera po raz pierwszy pojawiła się Kasia, którą można uznać za potencjalny brylant klubowy. Z pewnością ma talent, ambicję zwiastuje twarda zapowiedź, że w przyszłości ze wszystkimi klubowiczami się rozprawi, cierpliwości chyba nie zabraknie, a wiedzę słownikową ma zamiar pogłębiać.
Wprawdzie na razie klubowicze okazali się bezlitośni i Kasia przegrała wszystkie partie, ale była naprawdę bliska zwycięstwa z liderem rankingu, Dominikiem. Czekają nas zatem ciekawe, kolejne turnieje, na których mamy nadzieję zobaczyć znowu Kasię. Serdecznie zapraszamy!

Turniej zdominował Maciek, który wygrał wszystkie pięć partii, choć nie zawsze były to zwycięstwa przekonujące, a czasem wręcz podarowane – w szczególności Rafał skupił się na codziennej prozie życia zamiast szukać uwznioślenia w poezji i mimo zachęty ze strony Maćka (który w nie do końca przemyślany sposób wystawił „I”) nie znalazł ze składu „LMRWYZ*” oczywistego headshota „LIRYZMóW”.

Dominik, któremu w walce o pierwsze miejsce przeszkodził wcześnie odjeżdżający pociąg powrotny, choć zagrał tylko cztery partie, to zajął drugie miejsce. Umocnił się w ten sposób na pozycji lidera rankingu, ale po raz pierwszy jest tym liderem już nie jako gość, ale pełnoprawny członek klubu MATRIKS – niniejszym bowiem dał się wciągnąć na listę i dołączył do nas jako klubowicz. Trzecie miejsce zajął Rafał i w ten sposób Panowie udowodnili, że nie ma na nich wpływu brylantowy patron.

Panie walczyły dzielnie, choć ze zmiennym szczęściem. Kamila mocno postraszyła Rafała, ale wciąż czeka na pierwsze klubowe zwycięstwo nad nim (które zapewne nadejdzie szybciej, niż się wydaje Rafałowi), za to drugi raz wygrała z Markiem kładąc mu w sumie trzy siódemki i wzorcowo rozgrywając końcówkę. O Kasi już była mowa wcześniej, a Mariola uznała, że w większym stopniu zajmie się tępieniem kobiecej konkurencji, niż zwycięstwem w całym turnieju, po czym rozprawiła się i z Kamilą i z Kasią, a dwukrotnie przegrała z Maćkiem.

A Marek? Hm, cóż, zajął się urzeczywistnieniem tytułu zapowiedzi turniejowej i w czasie swojego bye’a zjadł kolację. Pokrzepiony posiłkiem na sam koniec turnieju przestał śrubować rekord kolejnych porażek i zakończył passę na ośmiu. A nad resztą spuśćmy litościwie zasłonę milczenia…

Ciekawą partię rozegrali Maciek z Rafałem – znaleźli oryginalny sposób na uczczenie siedemnastego turnieju matriksowego kładąc na przemian dużą liczbę ruchów o wartości 16 oraz 18 punktów. Uznali, że położenie ruchu za 17 oczek byłoby zbyt trywialnym uhonorowaniem turnieju, skupili się zatem na uzyskaniu właściwej średniej. Ostatecznie skończyli na łącznej średniej swoich punktów 312 („obłędna” suma punktów w partii 624), która jednak nie dzieli się przez 17. Cały plan zatem obrócił się wniwecz.

Pozostaje jeszcze do omówienia stała rubryka „Kity tygodnia” – brylował w tym, jak i w całym turnieju, Maciek, który skutecznie wcisnął Marioli „UTARZANIE”, ale wcześniej popisał się prawdziwą kreatywnością układając „NÓCĄ/DZIDÓ” – kreseczka wprawdzie była nieco wytarta, za to piątka prezentowała się w całej okazałości. Tego Mariola, przy całym zrozumieniu dla pomysłowości Maćka, puścić jednak nie mogła.

Turniej był bardzo udany i pozostaje mieć tylko nadzieję, że szlifowanie naszych diamentów zamieni nas kiedyś w brylantową kolię w rankingu PFS-u.
Wyniki turnieju