XVIII Mistrzostwa Doliny Karpia w Scrabble

Siedemdziesięcioro pięcioro śmiałków zameldowało się w ostatni weekend marca w Ośrodku „Karpik” w Graboszycach, by już po raz osiemnasty powalczyć o tytuł Mistrza Doliny Karpia. Turniej, tradycyjnie rozgrywany w kameralnej, „wyjazdowej” atmosferze, ponownie przyciągnął mieszankę ligowych wyjadaczy i ambitnych challengerów, a stawką były nie tylko punkty Grand Prix, ale i prestiż jednej z najbardziej klimatycznych imprez w kalendarzu.

Tytułu bronił Tomasz Lempart i – jak się okazało – robił to bez większego rozgłosu. Solidnie, równo, ale bez momentu, który pozwoliłby mu włączyć się do walki o podium. Ostatecznie zakończył turniej w środku stawki, oddając koronę bez dramatycznej obrony.

Pierwsze rundy nie przyniosły jednoznacznego lidera. Po trzech partiach bardzo dobrze wyglądał Dominik Urbacki, który wszedł w turniej bilansem 3–0, a w czołówce kręcili się także mniej oczywiści kandydaci. Szybko jednak zaczęło się klarować, kto przyjechał do Graboszyc walczyć o coś więcej.

Mariusz Skrobosz rozpoczął spokojnie, bez fajerwerków, ale systematycznie punktował. Jacek Mańko również trzymał tempo, a za ich plecami rosła grupa pościgowa, która – jak to w Graboszycach bywa – była szeroka i niebezpieczna.

Po sześciu rundach sytuacja była daleka od rozstrzygnięcia. Kilku zawodników miało realne szanse na końcowy sukces, a różnice punktowe nie pozwalały nikomu spać spokojnie. Turniej wszedł w dobrze znany tryb: nikt jeszcze nie wygrywa, ale wielu już nie może sobie pozwolić na kolejną porażkę.

Niedziela – kiedy zaczyna się prawdziwa gra

Jeśli ktoś liczył na spokojne rozstrzygnięcia, niedziela szybko wyprowadziła go z błędu.

W dziewiątej rundzie doszło do bezpośredniego starcia dwóch głównych kandydatów do zwycięstwa. Jacek Mańko pokonał Mariusza Skrobosza 497:403 i wydawało się, że przejmuje kontrolę nad turniejem. Przewaga była wyraźna, a momentum zdecydowanie po jego stronie. I wtedy pojawił się Kamil Górka.

Runda jedenasta przyniosła jeden z najbardziej jednostronnych wyników w czołówce: 527:307 dla Górki w meczu z Mańką. Ten rezultat nie tylko zamieszał w tabeli, ale w praktyce otworzył turniej na nowo. Skrobosz wykorzystał okazję, wygrał swoją partię i wrócił na prowadzenie.

Finał bez wielkiego finału

Ostatnia runda - duńczyk - nie przyniosła jednego, decydującego starcia o tytuł. Skrobosz, Mańko i Urbacki wygrali swoje partie, co oznaczało, że o końcowym triumfie zdecydują małe punkty.

A tu przewaga Skrobosza była bezdyskusyjna. Z wynikiem 10 zwycięstw i najwyższą sumą punktów to właśnie on sięgnął po tytuł Mistrza Doliny Karpia. Drugie miejsce przypadło Jackowi Mańce, a podium uzupełnił Dominik Urbacki, który przez cały turniej utrzymywał się w ścisłej czołówce.

Trochę statystyki (bo warto)

Turniej dostarczył też kilku ciekawostek dla miłośników liczb.

Najwyższymi wynikami punktowymi mogli pochwalić się zawodnicy z drugiego planu – Bartosz Morawski i Kamil Górka regularnie „rozbijali bank”, notując wyniki przekraczające 500 punktów i budując imponujące spready. Jak to jednak w scrabblach bywa, nie zawsze przekładało się to na zwycięstwa w kluczowych momentach.

Z kolei zwycięzca turnieju pokazał coś zupełnie innego – konsekwencję i kontrolę, które w dłuższej perspektywie okazały się ważniejsze niż pojedyncze, efektowne partie.

Mazowiecka dominacja

Warto też odnotować wyraźną obecność zawodników z Warszawy w czołówce. Dwa pierwsze miejsca trafiły właśnie do reprezentantów stolicy, a w pierwszej dziesiątce znalazło się ich zdecydowanie więcej. Graboszyce po raz kolejny potwierdziły, że mazowiecka szkoła scrabbli ma się bardzo dobrze.

Na koniec – to, czego nie ma w tabeli

Bo choć wyniki są ważne, Graboszyce od lat oferują coś więcej niż tylko kolejne liczby do rankingu.

To turniej:

• rozmów między rundami,
• analiz przeciągających się do późnego wieczora,
• i historii, które zaczynają się przy planszy, a kończą długo po jej zamknięciu.

XVIII Mistrzostwa Doliny Karpia nie miały jednego dominatora. Miały za to wszystko, co w scrabblach najciekawsze: walkę, zwroty akcji i świadomość, że czasem o zwycięstwie decyduje nie jedna partia, ale cały turniej.

Do zobaczenia za rok.